Digital Public Defence: Nils Eide

Cand.med Nils Eide at Institute of Clinical Medicine will be defending the thesis “Micrometastasis in uveal melanoma-relevance for dormancy” for the degree of Dr.Philos (Doctor Philosophiae).

The University of Oslo is closed and the public defence will be held as a video conference over Zoom.

The defence will follow regular procedure as far as possible, hence it will be open to the public and the audience can ask ex auditorio questions when invited to do so.

 

Click here to participate in the digital public defence 

Download Zoom here

 

Digital Trial Lecture - chosen topic - time and place

See Digital Trial Lecture on a chosen topic

Digital Trial Lecture - given topic - time and place

See Digital Trial Lecture on a given topic

Adjudication committee

  • First opponent: MD, PhD, Gustav Stålhammar, Karolinska Institutet, Stockholm, Sverige
  • Second opponent: Professor Emeritus Michael H. Foerster, Augenarztgemeinschaftspraxis, Berlin, Tyskland
  • Third member and chair of the evaluation committee:  Professor Emeritus Emilia Kerty, Universitetet i Oslo

Chair of the Defence

Professor Emeritus Stein A. Evensen, Universitetet i Oslo   

Summary (Norwegian)

Mikrometastase ved øyemelanom og tidsrommet (søvnfasen) før klinisk metastasering.

Eit viktig mål for denne studien var å prøve å finne ein betre markør for å kunne stille ein tryggare prognose (leveutsikts-vurdering) for kvar enkelt pasient med uvealt melanom ved diagnose og etter oppfølging over minst eit tiår. Maligne melanom oppstår frå celler som vandrar ut frå neuralrøret. Øyet er den nest vanlegaste lokalisasjonen for denne svulsttypen. I dei nordiske land er førekomsten av øyemelanom av dei høgste i verda. Talet på nye tilfelle i året i høve til folketalet, insidensen, har vore stabil i motsetning til utviklinga for hudmelanom. I 2016 var det registrert 71 nye tilfelle av øyemelanom; dei fleste intraokulært, men ei fåtal i ektraokulært i bindehinna (konjunktiva).

Diagnosen intraokulært uvealt melanom (UM) er godtatt å kunne bli stilt som ein klinisk diagnose. I vårt materiale med 328 pasientar anstrengte vi oss for å etablere ein diagnose bygd på anten celle- eller vevsprøve. Dette siktemålet nådde vi ved diagnose hos 208 (63%) pasientar med cytologi (145) og histologi (63) (enukleasjon 40, biopsi 23). Diagnosen UM vart stadfesta seinare ved enukleasjon (40), prøve frå metastasevev (106) eller nye prøver frå beinmargen (BM). 20 pasientar skifta frå eit negativ resultat til eit positivt resultat med påvising av melanotiske tumorceller.

På tidspunktet for diagnose skal ikkje eit UM vurderast som eit lokalt øyeproblem. Øyetumoren bør bli sett på som eit uttrykk for ein system-sjukdom. Maligne melanomceller som oppstår i øyet, kan påvisast utanfor øyet i perifert blod (PB) som sirkulerande svulstceller (CTCs) eller som spreidde (dissiminerte) tumorceller (DTCs) i vev, til dømes beimarg. I vår studie isolerte vi melanomcellene med ein immun-magnetisk-seleksjons (IMS) retensjons-teknikk, Artikkel I . Melanomcellene fangar melanomantistoff bunde til magnetiske kuler. Melanomcellene vart identifisert med mikroskopi av tynne utstryk (cytospin), Artikkel II eller direkte frå melanomcellene i BM , Artikkel I, II,III,IV, V. Identifikasjonen ved mikroskopi reduserer frekvensen av falske prøver. UM- celler vart direkte merka ved hjelp av kuler som hadde eit antimelanoma-antistoff bunde (konjugert) på overflata. Alle prøvene frå BM vart undersøkt med antistoffet 9.2.27, noen også med andre melanom-antistoff som eit supplement.

Vår hovudhypotese var at påvising av mikrometastatiske melanomceller i BM ved presentasjon og diagnose skulle vere ein indikator på prognosen; eit positivt BM testresultat skulle tyde på ein dårleg prognose. Det var vår andre kvalifiserte gjetting at talet på BM+ pasientar skulle tilta med ny testing, særleg hos dei der det oppstod spredning. I tillegg trudde vi at ein positiv test var knytt til eit aggressivt UM med høg risiko for metastasering.

Ved framstilling hadde bare 1.6% ( i andre kliniske seriar er talet 1-4%) sjukdom med spredning etter klinisk utgreiing, blodprøvar og bildediagnostikk. Med vår immunkule-metode hadde 30% av dei med UM påvisbare tumorceller i BM ved diagnose.

Relativt få tumorceller vart funne i BM-prøvene med den aktuelle teknikken. Studieprotokollen kravde at to eller fleire tumorceller vart påvist med kuler bunde til overflata for å godta ein prøve som positiv.

Den kliniske betydning av prøven er sannsynlegvis bestemt meir av dei eigenskapane dei maligne cellene har enn kor mange dei er. Våre resultat støttar opp under den oppfatninga. Ein annan grenseverdi ville ha påverka resultata betydeleg. Risikoen for å utvikle metastasar var ulik og spredning kom tidlegar og det medførte ei kortare overleving i den gruppa som test negativt (BM-). Dei påviste melanomcellene i BM er levande (vitale) melanomceller og dei viser at spredning er ein tidleg manifestasjon av denne sjukdommen.

Antistoffet vi nytta, 9.2.27, fangar sannsynlegvis bare ein del av dei sovande (dormant) melanomcellene som finnest og lever i BM og denne BM+ undergruppa hadde ein betre prognose.

Ei ny vurdering av våre data med strengare kriterier for å kunne vere med i undersøkinga og med noe lenger oppfølgingstid stadfesta den prognostiske betydning som BM+ funnet hadde på overleving. Dei seine tilbakefalla med metastasering bygger opp under omgrepet sovande svulstsjukdom (dormancy) ved UM.

Om lag 50% av dei som får UM, vil dø med spredning innan 15 år etter diagnosen på grunn av ein vedvarande, om enn minkande, årleg risiko for spredning ut im frå dei data som finnest for uveale melanom.

I studien er tida med oppfølging lang, meir enn 10 år for alle pasientane. Dei tre same personane har utført innsamling av kliniske data, prøvetaking og teknisk framstilling av prøvematerialet. Denne kjennsgjerninga og den grundige dokumentasjon av både primær diagnose og metastasar styrker verdien av materialet betydeleg.

Ingen av våre tre hypotesar (kvalifiserte gjettingar) blei vist å vere sanne. Resultata var det motsette av våre gjettingar, trass i det faktum at levande melanomceller blei vist å vere tilstades i BM. Dei grove overlevingsdata i vårt materiale er som rapporter frå andre melanom-studiar med lang observasjon. Dette er som venta da vårt materiale er uselektert, samla fortløpande og med ei høg deltaking i studien, 95%.

IMS metoden i BM med bare eit antistoff, 9.2.27, er ikkje brukande for a identifisere ein høg nok del av dei som kan vere eigna for aggressiv adjuvant (tilleggs-) behandling i vitskaplege studiar og er av den grunn ikkje klinisk relevant ennå.

 

Additional information

Contact the research support staff.

 

 

Published Aug. 3, 2020 3:07 PM - Last modified Aug. 25, 2020 2:01 PM